به گزارش مفدا – گناباد، هشتم ربیع الثانی سال ۲۳۲ هجری قمری، خورشید مدینه طلوعی دیگر داشت. خانه امام هادی (ع) غرق شادی و نور بود و فرشتگان برای طواف دور گهواره امام حسن عسکری علیه السلام صف کشیده بودند.

آن امام والامقام، پس از پدربزرگوارش، در ۲۲ سالگی به امامت رسید و پس از شش سال امامت، در ۲۸ سالگی شربت شهادت نوشید. مادر امام حسن عسکری علیه السلام حُدَیث، حُدَیثه، سوسن و به قولی سلیل نام داشت. او از زنان پرهیزکار روزگار و دارای عالی ترین فضیلت‌ها بود.

امام عسکری(ع) از سال ۲۵۴ تا ۲۶۰ سخت‌ترین روزهای زندگی‌اش را زیر نظر سه خلیفه غاصب (معتز و مهتدی و معتمد) گذراند. آنان هرگز به زندان بسنده نکردند؛ بلکه بارها اندیشه پلید از میان بردن حضرت در سر پروراندند و در پرتو قدرت الهی که با خلع از خلافت، قتل و یا دیگر مشکلات روبرو شدند.

امام در میان مردم و اهل زمانه حتی دشمنان بسیار مورد احترام و تکریم بودند. از فضایل اخلاقی و کرامات نفس امام عسکری (ع) بسیار شمرده اند؛ چنانکه در علم، زهد و تقوا ، عقل و خرد و ... سرآمد زمانه بودند.

امام حسن عسکری(ع) در هشتم ربیع‌الاول سال ۲۶۰ هجری قمری، در ۲۸ سالگی در سامرا به شهادت رسید و در کنار مرقد پدرش دفن شد. مدفن آن دو به حرم عسکریین مشهور است و از زیارتگاه‌های شیعیان در عراق به شمار می‌آید.

گردآورنده: یگانه باقرزاده